Hoe heb je je rijbewijs gehaald?

'Mijn vader wist een geschikte instructeur. Die was niet gespecialiseerd in lesgeven aan doven, maar hij was gewoon goed en bereid wat extra te doen. Om te kunnen lessen, heb ik heb hem eerst simpele gebarentaal moeten leren. Gebaren voor stoplicht, kruisingen, inhalen enzovoort. Toen zijn we gaan rijden. Ik moest heel veel in mijn spiegels kijken om zijn instructies te volgen. En we stopten vaak om de fouten door te nemen.'

'Eerst reed ik alleen met hem. Later kwam er een tweede leerling bij. Ik heb daar wat van gezegd en kon toen als voorste rijden. Uiteindelijk heb ik vijfendertig lessen nodig gehad. Mijn examen heb ik in één keer gehaald. Nee, mijn vader was niet mijn examinator! En ook geen naaste collega van hem, dat mocht niet van zijn chef. Om elke schijn van partijdigheid te vermijden heeft de chef het zelf gedaan.'

Waar had je de meeste moeite mee?

'Bijna iedereen denkt dat het niet horen van het verkeer het grote probleem is. Maar dat is dus niet zo. Alles kan ik compenseren door heel veel te kijken. Oké, het getoeter van automobilisten hoor ik niet. Maar in de meeste gevallen gebruiken ze hun claxon om te schelden. Niet echt een gemis dus. Sirenes hoor ik ook niet, maar zwaailichten zie ik natuurlijk wel.'

'Het kijken in mijn spiegels ben ik al van kinds af aan gewend. AI op mijn eerste kinderfietsje had ik spiegels. Ik denk dat ik daarom meer kijk dan de gemiddelde motorrijder. Terwijl die door de wind, de motor, de helm en zijn oordoppen misschien nauwelijks meer hoort dan ik. Zeker als hij hard rijdt, is het wat gehoor betreft voor hem ook een soort onderwaterzwemmen.'

'Nee, het probleem voor dove motorrijders is het evenwicht. Dat is niet goed ontwikkeld. Daarom balanceer ik minder op gevoel en meer op zicht. Ik moet kunnen zien hoe de weg en de horizon lopen. In het donker kan ik daarom niet goed bochten rijden. Een bocht waar ik normaal met 60 km/u doorheen ga, doe ik in het donker hooguit met 40. Ja, zelfs als ik wandel in het donker moet ik oppassen! En rukwinden die schuin van voren komen, waardoor je de hele tijd moet compenseren, vind ik ook lastig.'

Vandaar die valbeugel op je motor?

'Niet daarom. Maar ik heb nu een jaar mijn rijbewijs, heb 20.000 km gereden en ben al vier keer onderuit gegaan. De eerste keer was tijdens de speciale verrichtingen bij rijles. Bij de remproef vloog ik over het stuur. Van mijn instucteur moest ik meteen verder rijden. Dat was een goede tip. Zo was ik de schrik snel te boven.'

'De andere keren hadden niets te maken met evenwichtsproblemen. Een auto die plotseling uit een uitrit schoot, iets te hard een rotonde opgegaan en een keer uitgegleden over witte strepen, omdat ik niet oplette. Kortom, de valbeugel heeft zijn werk goed gedaan. En door weer snel verder te gaan, ben ik mijn angst nog steeds de baas gebleven.'