Wij wilden nou ook wel eens een keer een avontuurlijke wereldreis maken. Dus de brommer bepakt met zakjes Knorr, tank volgegooid en karren maar. We reden over slechte wegen, nog slechtere wegen en superslechte wegen langs wat weilanden en over bergen, en - om een lang verhaal kort te maken - op zeker moment bereikten we een één of andere sombere rotstad. Vladivostok of zoiets. Ik moest nogal poepen van de lange reis, dus ik naar het eerste het beste café. Nou ja café, een in elkaar gezakte bouwkeet zul je bedoelen. Ik loop naar het toilet, open de deur en GATVERDAMME, wat een smerige pot! Nou, daar ga ik echt niet op zitten hoor! Ik dus weer naar buiten en roep tegen mijn maat: 'Kom op, dit is niks, we gaan weer naar huis.'

'Goed idee', zei mijn maat. 'Wat een rotland. Die koffie is ook al niet te zuipen.'

Okay, het is mogelijk dat het bovenstaande verhaal geen accuraat beeld van Rusland schetst. Maar het lijkt het aardig op het gemiddelde reisverslag waarmee avontuurlijke motorrijders redacties bestoken. Die verhalen zijn weliswaar honderd keer langer, maar de boodschap is hetzelfde: als je Europa verlaat, kom je in een klerezooi terecht. Bij het lezen ervan krijg je al snel de indruk dat de avonturiers helemaal niet op zochten naar nieuwe horizonnen, verbazingwekkende steden en landschappen, bijzondere geschiedenissen en memorabele ontmoetingen. Ze waren gewoon op zoek naar Nederland en werden chagrijnig toen ze het niet vonden.

Dat mag natuurlijk. Maar dan blijft het de vraag waarom ze zoveel tijd, geld en moeite aan reizen besteden. Als je Nederland zoekt, kun je toch beter in Nederland blijven. Toch?

Een antwoord op deze vraag kreeg ik toen ik onlangs met familie een reis maakte naar de Amerikaanse westkust. We bezochten San Francisco, Death Valley en Yosemite Park. We zagen reusachtige segoia's en echte indianen, reden met een Cadillac over de Hoover Dam en maakten een uitje naar de Grand Canyon. Aan de rand van het enorme ravijn vroegen mijn schoonouders zich af wat er nou eigenlijk te zien was. De rest vonden ze eigenlijk ook niet zo veel aan. Maar wat wel indruk maakte, was dat de soap The Bold and the Beautiful een aantal afleveringen voorliep op Nederland. Ze maakten nog flink stampij bij de receptie, toen een van de geboekte hotels geen tv op de kamer bleek te hebben.

Als ze niet naar tv keken, gingen ze naar een shopping mall en vertelden ze elke Amerikaan die het wilde aanhoren dat alles in Nederland veel beter en mooier is. Terug in Nederland lieten ze trots aan iedereen de vakantiekiekjes zien en waren ze vol lof over die prachtige VS, want daar is alles beter, groter en mooier dan hier.

Dat is denk ik het geheim van reizen. Voor een paar duizend euro mag je een wekenlang oncontroleerbaar opscheppen en een ander volk afzeiken. En thuis kun je maandenlang buren en kennissen de ogen uitsteken. Kortom, waar voor je geld. Je bent in een man van de wereld en in status gestegen.

Jan Dirk Onrust