Mijn maat Pieter vroeg of ik mee wilde gaan naar de dealer, want de motor van zijn dromen stond eindelijk in de showroom. Een Italiaans raspaard met veel pk's en een forse prijs. Hij wilde hem hoe dan ook hebben, ook al schoot hij financieel te kort. 'Maar desnoods verkoop ik mijn zuster aan een Arabier', grapte hij. Als dat geen liefde is.

Toen hij de motor zag, vond Pieter hem nog veel mooier dan op de foto. Teder streek hij over de kuip en de tank. 'Wat een raffinement. Dit kunnen alleen Italianen bedenken. Kijk hoe harmonieus de spiegels zijn geïntegreerd. Écht superdesign! Dit is toch veel mooier dan welke BMW of Japanner ook?'

Ja, het was een echt kunstwerk. Dat wil zeggen, tot het moment dat Pieter op de motor ging zitten. Zijn buik vloeide over de tank en het zadel inclusief achterwiel leek tussen zijn bilnaad te verdwijnen. Ik moest direct denken aan het paringsritueel van de walrus, waarbij het mannetje van 1800 kilo het drie keer zo lichte vrouwtje bespringt. Of aan Erica Terpstra met een string.

'En? Staat ie een beetje?' vroeg de opgetogen Pieter.

'Best wel goed', loog ik. 'Maar heb je gisteren toevallig die natuurfilm over walrussen op Groenland gezien?'

'Nee, ik heb gekeken naar dat programma van Jeremy Clarkson van Top Gear, waarin hij met een Jaguar E-type door Europa rijdt.'

'Dat vond hij toch de mooiste auto die ooit is gemaakt?' herinnerde ik me.

'Ja, die E-type is schitterend. Totdat je die lange Clarkson erin ziet zitten', zei Pieter. 'Echt geen gezicht. Dat lange hoofd van hem steekt een halve meter boven de voorruit uit. Met hem erin lijkt de Jaguar op zo'n autootje dat bij de drogist op de stoep staat.'

'Dat heb je soms, hé? Dat ontwerpers geen rekening houden met mannen die een maatje groter zijn', hintte ik. Ik gaf hem een veelbetekenende blik in de hoop dat het kwartje zou vallen.

'Wat zit je nou raar te kijken? Moet jij soms even op de motor zitten?' Hij stapte van de motor, die ik bijna hoorde kreunen van opluchting.

Toen ik plaats had genomen, viel de Italiaan me in ergonomisch opzicht niet eens tegen. Armen en benen kon ik redelijk kwijt. Esthetisch gezien klikte het minder goed, volgens Pieter. 'Alsof je naar een nijlpaard op naaldhakken kijkt', schaterde hij. 'Het ziet er belachelijk uit.'

'Dat probeer ik dus al de hele tijd te zeggen', antwoordde ik nijdig. 'Jij bent net zo veertig als ik. En minstens even lomp en zwaar. Dit ding is supersport en jij bent een zak aardappels. Deze motor is ontworpen door Italiaans toptalent. Jij bent vormgegeven door de Heineken thuistap. De combinatie doet pijn aan mijn ogen. Jij moet geen Italiaanse volbloed hebben, maar een stevige knol.'

We hebben toen wat BMW en Pan-folders opgehaald, maar een week later heeft Pieter de Italiaan toch gekocht. 'Ook een zak aardappels heeft het recht zijn droom na te jagen', zei hij.

Jan Dirk Onrust