Zojuist teruggekomen van een rondrit van 8000 km door Spanje en Gibraltar. Ik ben een stuk of tien bergpassen overgestoken, heb duizenden bochten gereden en ben door honderden dorpen en steden gegaan. Al die tijd is mijn plunjezak roerloos achter me op de motor blijven liggen. Tot op honderd meter van mijn huis in Den Haag. Toen viel hij eraf. Grote scheur in de zak, souvenirs kapot.

Een jaar eerder hield dezelfde plunjezak het tot de Noordkaap vol. Overstekende rendieren en onverharde zijwegen kregen hem niet van zijn plaats. Maar Den Haag is van een andere orde.

Er zitten zoveel kuilen, hobbels en scheuren in het wegdek dat de aambeien uit je broekspijp stuiteren. En volgens mijn plunjezak kun je het tussen Noordkaap en Gibraltar kennelijk niet slechter treffen.

Ook de snelwegen rondom Den Haag zouden zo in de Dakar Rally opgenomen kunnen worden. Of in de Elfstedentocht. Het asfalt is soms zo glad dat automobilisten zich tollend over de A12 bewegen. Als motorrijder moet je hulpwielen hebben om op het Prins Clausplein niet onderuit te gaan. En wanneer er 'zomaar' weer eens tientallen auto's tegen elkaar zijn geglibberd, verlaagt Rijkswaterstaat de maximumsnelheid zo sterk dat je met een scootmobiel nog heel aardig mee kan komen op de snelweg.

Ze moeten het kwijnende wegennet zo vaak oplappen, dat de gemeente op de regionale tv een zogenaamd Verkeersjournaal uitzendt. Hier zie waar de laatste verstoppingen zitten, welke vitale delen zijn uitgevallen, welke bypasses en noodverbanden zijn gelegd. Het is alsof de gemeente probeert een 98-jarige comapatiënt te reanimeren.

Nee, dan Spanje. Daar zijn de laatste jaren duizenden kilometers asfalt van racecircuitkwaliteit neergelegd. Ruime, schone, rustige wegen met een avontuurlijk verloop en bochten die precies goed zijn gelegd. Waar nog geen superwegen liggen, zijn ze in aanbouw. Over een paar jaar is Spanje één groot Spa-Francorchamps.

Ik raapte de plunjezak op en reed naar de Shell om mijn lege tank te vullen. Nou was het míjn beurt om van mijn motor te vallen. In Spanje kostte een tankbeurt me 23 euro, hier ineens 34. Bij thuiskomt vond ik ook nog een gemeentelijke belastingaanslag van 1000 euro.

Aan Den Haag betaal je heel veel en je krijgt er heel weinig voor terug. Behalve dan het grootste gemeentehuis ter wereld.

In Spanje is het eerder andersom. Dat komt bijvoorbeeld omdat de Europese Unie fors meebetaald. Zeg dus maar Nederland, want wij zijn zo ongeveer de enigen die veel meer in de Europot stoppen dan we eruit graaien. Op een paar andere sullige wereldverbeteraars, zoals Zweden, na.

Waarom geeft een welvarend land geld voor wegen in een bijna net zo welvarend ander land? Ik heb geen idee. Misschien is dit wat de overheid bedoelt met 'Nederland is klein, denk groot'. Of misschien hebben we een schuldgevoel overgehouden aan de verovering van de Zilvervloot op de Spanjaarden. Of we zijn simpelweg de Gekke Henkie van Europa, dat kan ook. Het enige voordeel dat ik kan bedenken is dat mijn plunjezak nu niet in Andalusië van mijn motor viel, maar vlak voor mijn deur in Den Haag.

Jan Dirk Onrust