Iets over vallen en weder opstaan
Door Bas
Dingen in het algemeen zijn de laatste honderd jaar enorm toegenomen en dat geldt al helemaal voor de maximumsnelheid en het acceleratievermogen van de motorfiets. En dat was dus eigenlijk mijn probleem. Maar misschien moet ik iets specifieker zijn:
Enkele jaren terug stapte ik over van een motorfiets waarvan het ontwerp uit het eind van de jaren zestig stamde, naar eentje met een circa twintig jaar jongere grondslag. Die was dus toen ook al tien jaar oud.
Na enige aanloopproblematiek, zoals mijnerzijds de noodzakelijke aanpassing van een op traditionele leest geschoeide rijstijl, en motorzijds het optimaliseren van de wegliggingbepalende componenten, bleek ik in het bezit van een ding dat de capaciteiten en gedragingen van het moderne verkeer ver te buiten cq te boven ging. Ofwel: probeerden we eruit ter halen wat er in zat, dan bezorgden we de medeweggebruikers regelmatig het gevoel dat ze zojuist iets gezien en gehoord hebben, maar geen idee hebben wat het was en of het überhaupt hun kant of een andere opging.
In mijn hoofd groeide langzaam het besef dat dit op een keer fout zou kunnen aflopen. Niet dat ik voorheen de regels aangaande maximum toegestane snelheden zorgvuldig in acht nam, maar dit was toch van een andere orde. Het bezwaarde mij. Als ik 's avonds een uurtje of twee echt lekker had gereden, drong het tot mij door dat ik weer enkele landgenoten en soms ook Friezen totaal in de war had achtergelaten. Ik kon mij voorstellen dat menigeen na een dergelijke confrontatie zijn weg niet wilde vervolgen en ter plekke een traumateam ontbood.
