7/9
< >

 

Grimmig en pompeus

Aan de andere kant van de stad, niet ver van het streng verboden Severomorsk, waar de atoomonderzeeërvloot ligt, vinden we kerkje dat de slachtoffers van de Kursk herdenkt. Daar vlakbij staat het enorme standbeeld (31 m) van de onbekende soldaat, die niettemin een naam heeft: Aljosha. Hoewel grimmig en pompeus, heeft Aljosha een warm plekje in het hart van Tanja. Als kleuter dacht ze dat de reus haar zou beschermen tegen het boosaardige westen. Intussen studeert Tanja in Helsinki, werkt ze voor een Noors bedrijf en weet ze dat de socialisten iedereen hebben belazerd. Maar al haar herinneringen zijn met het Sovjet-systeem overgoten - andere herrinneringen heeft Murmansk niet te bieden. Daarom hoeven de symbolen van haar helemaal niet weg.

We gaan naar het Museum van Regionale Studies aan de Lenina Prospekt, waar je veel over de geschiedenis van de stad kunt vinden. De toegangsprijs is amper 50 cent en we zijn de enige bezoekers. Onderweg kijken een stuk of vijf vrouwelijke suppoosten of we niets meenemen.

Jan strompelt met steeds meer moeite van kamer naar kamer. Als we een trap oplopen, stopt hij en zegt: 'Ik ga door de hel. Ik wil een dokter zien.'

Hij daar

Buiten is het zo rommelig als bij een oud-ijzerhandel. In de groezelige binnenruimte zitten een paar bebloede alcoholisten en een prachtige hoer, die het lonken niet kan laten. Verder verschilt de wachtkamer van het ziekenhuis niet veel van een Nederlandse.

Jan hoort na een eerste onderzoekje dat hij enkele uren moet wachten bij een andere arts. Een bozige verpleegster maakt duidelijk dat 'hij daar in dat jack' er beslist niet bij mag zijn. Dat ben ik dus. Ze hebben in het Murmansk niet zo op dragers van motorkleding.

Om nog iets van de stad te proeven, maak ik een lange wandeling. Ik bezoek een marktje, winkels en slenter door vele straten. Geen moment krijg ik het gevoel dat het hier onveilig is. Het broeierige, troosteloze Oostblok-sfeertje hangt hier niet echt. Na een paar moeilijke jaren gaat het dan ook vrij goed. De handel met de Scandinavische landen groeit met de dag.en werkeloosheid is er nauwelijks. De misdaadcijfers zijn relatief laag. Ja, er rijden hier genoeg lugubere auto's rond. Maar als ik een gangsterbak hard zie remmen voor een overstekend hondje, ben ik weer helemaal gerustgesteld. Murmansk lijkt geen stad om bang van te zijn.

 <   1   2   3   4   5   6   7   8   9   > 


Rusland zien zonder visum

Rusland zien zonder de grens over te steken? Dat kan. Weg 886 gaat na de afslag naar grensovergang Storskog nog 43 km verder, naar het gehucht Grense Jakobselv. De laatste 9 km loopt langs de Russische grenslijn.

Hier weet niemand dat de Koude Oorlog is afgelopen. Daarom houden de NATO en de Russen elkaar nog even scherp in de gaten als in het Sovjet-tijdperk. Het is dus militair gebied met alle restricties van dien. Fotograferen van militairen of materiaal is streng verboden. Contact leggen met soldaten aan de andere kant van de grens ook. Telelenzen zijn ook niet toegestaan. Maar je mag er wel doorheen rijden.

Weg 886 is niet alleen spannend, maar ook bijzonder mooi. Bijna nergens in Noorwegen kom je in 40 km zoveel diversiteit aan landschappen tegen. Bossen, weilanden, meertjes, een bergpasje met tal van onverwachte wendingen, een lang dal met rivierdelta en tenslotte zandstrandjes aan de Barentszzee, waar soms zomaar een witte walvis voorbij zwemt.

Een andere mogelijkheid om over de grens de koekeloeren, vind je op de weg van Hesseng (iets onder Kirkenes) naar nationaal park Øvre Pasvik. Enkele keren scheert weg 885 rakelings langs de grensrivier en zie je Nikkel in de verte liggen. Net als bij de 886 kruipen ook hier soldaten door het struikgewas. Toch is deze weg (100 km lang) lang niet zo opwindend als de eerstgenoemde.