Het landschap wordt afwisselender, het groen weelderiger en de temperatuur schiet omhoog.
Ik kom een oude schaapsherder tegen die me brommend toestaat een foto te maken. Bij de tweede loopt hij met wegwerpgebaar weg. Een keuterboerenechtpaar vlucht voor mijn camera het huis in. Ja, het zijn rare lui, die gasten die van de andere kant komen, begrijp ik..
Als je nog niet wist welk land je bent binnengereden, neemt het eerste dorpje alle twijfel weg. Chianale heet het – net als een oud motormerk uit Cuneo – en het heeft een chaotische gezelligheid die alleen maar Italiaans kan zijn. Smalle straatjes, oude, rommelige huizen, wasgoed aan het balkon, bewoners op straat: Italië 1949. Dwars door het dorpje stroomt de Torrente Varaita, die enkele kilometers verder eindigt in het sprankelend blauwe Lago di Castello.
Het dal telt een handjevol lome dorpjes die allemaal vijf keer zo klein zijn als een eeuw geleden. De Colle dell'Agnello is er duidelijk niet in geslaagd dit prachtige gebied aan de vergetelheid te ontrukken. Eigenlijk wel prettig, want vooral op het asfalt van een bergpas geldt: hoe minder zielen, hoe meer vreugd.
