Onder Todos Santos steken we de Kreeftkeerkring over. Paradijselijke stranden tonen direct aan dat we nu officieel in de tropen zijn. Om bij de echt mooie stukken te komen, moet je van het asfalt af en tussen de cactussen door de zandpaden op, maar dan heb je ook wat. Het ene Bounty-reclame decor na het andere. En nog totaal verlaten ook.

In de laatste curva peligrosa voor Cabo heeft een automobilist zich in de flank van een Amerikaanse campertruck geboord. In de berm staan vier tamelijk nieuwe kruisjes, waar ze nu een vijfde kunnen bijzetten: bewijs 581 dat de weg te smal is voor trucks. Bloed en olie zijn nog niet van het asfalt geveegd als de politie ons gebaart door te rijden.

En dan komt Cabo. Reisgids Trotter omschrijft het stadje als: 'Een epicentrum van toeristisch geweld '(...) een schandalige vorm van urbanisme en slechte smaak (...) u zult zich overvallen voelen door een gevoel van paniek.'

Dat klinkt veelbelovend. Na een week in de eenzame woestijn, willen we wel weer eens onder de mensen zijn en hebben we zin in een feestje. En dat is wat Cabo volop te bieden heeft, ook al heeft het niet de drukte van Marbella of Scheveningen.

Het voormalige vissersplaatje heeft zich in dertig jaar tijd ontwikkeld tot het Tijuana van het zuiden. De economie draait op het vermaken van Amerikaanse toeristen.