Een kruis met plastic bloemen
De meesten rijden op een BMW GS 1200. Om een beetje te wennen doen we het kalmpjes aan. Maar nerveuze autojournalist Sigaar moet zich bewijzen. Hard scheurt hij de schouderophalende groep voorbij om deze even later op te wachten. Dat gaat goed tot vlak de grens. Daar zijn we hem kwijt.
'Komt zo wel weer langs scheuren,' denken we optimistisch en we rijden de kustweg op naar Ensenada, dat 100 km verderop ligt.
Het asfalt van de Mex 1 is meestal prima, maar toch heeft de 1700 km lange weg een slechte reputatie. Het duurt niet lang voordat we daar de eerste stille getuige van zien. Een kruisje in de berm met plastic bloemen erbij. De komende dagen zullen er nog vele honderden volgen, alsof het kilometerpaaltjes zijn.
Het probleem? De weg - uit 1973 - is te smal voor vrachtwagens en bussen. Vooral in het donker gaat het daarom fout. Ook omdat loslopend vee dan naar het warme asfalt trekt. Reisgidsen raden dan ook sterk af om hier in het donker te rijden. Stilstaan moet je na zonsondergang ook al niet doen, want dat trekt struikrovers aan. En wat plonst daar rechts van ons in de oceaan? Precies, de zon.
Wanneer we het hotel in Ensenada hebben gevonden, belt Sigaar op. Vanaf de grens. Waar of we nou eigenlijk wel niet zijn. In het pikkedonker vertrekt ie. 'Als hij niet op een koe klapt, hoeven we in elk geval niet meer naar een pispaal te zoeken,' zegt een collega.
