Nu we toch onder goddelijke bescherming staan, kunnen we ook rustig gaan eten bij het typisch Mexicaanse restaurantje vlak achter de grote kerk - uit 1786 en de mooiste van Baja, maar dit terzijde. Vooral Amsterdamse Co dringt hier op aan. 'Je moet altijd gaan eten waar de Mexicanen zelf eten,' zegt hij.

De Fries is niet geheel overtuigd. 'Volgens mij eten de Mexicanen zelf op een vuilnisbelt.'

Tota, zoals het schuurtje heet, heeft plastic tuinstoelen, wiebelende tafels, tl-verlichting en een tweepitsfornuis in een keuken ter grootte van een kast. Maar wat de moeder en oma van de ober hieruit weten te toveren is onwaarschijnlijk. Grote schalen vol vis, kreeft, burrito's, groenten, pasteitjes, taco's, gepofte aardappels, vleesgerechten en salades komen er vandaan.

Gevoelsmens Jolink is diep geraakt. 'De enige luxe die mijn vrouw en ik ons permitteren is af en toe eten bij een sterrenrestaurant. Maar godallemachtig, dit is beter!' Hij vindt dat Michelin hier snel een ster op het schuurtje moet timmeren. Als de muur dat tenminste houdt.

Als op zondagmorgen vroeg de eerste kerkgangers zich verzamelen op het dorpsplein van de woestijnoase, doorbreken twee mannen op een bankje de rust met texmex gitaarklanken en tweestemmig gezang:

't Wurd tied dat wie weer eens gaon dansen
Dat is al zo lange gelee
't Wurd tied dat wie weer eens gaon dansen
Al heb ik reumatiek in 't linkerbeen

Die taal hebben ze in San Ignacio nog nooit gehoord. Maar fascinerend vinden ze het wel, die man met een stem als een orkaan. Sommige maken danspasjes en na het lied stijgt een verlegen applausje op. Het is het begin van weer een prachtige dag in de woestijn.