In feite is La Bonette dus nog jong. Het tijdperk van de opkomst van het toerisme, toen er statige hotels, restaurants en kappelen bovenop passen werden gebouwd, heeft ze gemist. Er zou ook geen ruimte voor zijn geweest, want de top van de Bonette heeft geen plateau.

Ook de promotie van de Tour de France in '62 en 64' ging er grotendeels aan voorbij. Maar het tij lijkt te keren. In juli 2008 staat de Bonette weer in het routeboek van de Tour, inclusief de lus naar 2802 m. En op de tank van de nieuwe Honda Transalp staan de GPS-coördinaten van de Bonette. Oké, de Stelvio bracht het tot typenaam van Moto Guzzi, maar mij hoor je niet klagen.

Totale ontheemding

Erkenning zou meer dan terecht zijn. Rijtechnisch en vooral landschappelijk hoort de Col de la Bonette bij de absolute top. Ik merk het weer als ik onder een stralende zon in Jausiers (1220 m) aan de 25 km lange aanloop begin. Het begint met breed, onbelijnd en versleten asfalt, dat geleidelijk smaller en beter wordt. Via een rijk gekleurd palet van weiden, korenvelden en dennenbossen kom ik stapsgewijs in de kale rotsvelden terecht. De dalen zijn hier besloten en intiem, en een paar keer vraag ik me af hoe het asfalt in hemelsnaam de weg naar boven zal vinden. Per kilometer neemt de betovering toe.