fort central

Mentaal duwtje

Op de top begint de Baisse Peyrefique, een van de andere routes. Als ik naar de steile opgang kijk, word ik al misselijk. Ik kan ook afdalen over de geasfalteerde Italiaanse zijde kant van de col,  maar dat zou opgeven betekenen. De derde mogelijkheid is naar Fort Central rijden, dat een half kilometertje vandaan ligt. Terwijl ik nog eens diep nadenk over mezelf, zie ik twee quads vlotjes naar het fort gaan. En dan schiet me te binnen dat mijn banden wel eens veel te hard zouden kunnen zijn. Ik verlaag de bandenspanning tot 1,5 bar en rijd naar het fort.

Al in de eerste meters voel ik dat het ellendige gestuiter is verdwenen. Het gevoel van controle komt, ik schakel door, kan gaan staan en haal de formidabele snelheid van 35 km/h. Mwoah, dat valt niet tegen. Het verlagen van de spanning was kennelijk het fysieke en mentale duwtje dat ik nodig had.

Het grote negentiende-eeuwse Fort Central ligt iets boven de Col de Tende en biedt een zeer weids uitzicht naar alle kanten. Op dit prachtige punt komt de loodzware Ligurische grenskamroute na 90 km ten einde. Drie Italiaanse vrienden hebben hem zojuist op een Beta crossmotor en een quad volbracht. Zingend brengen het thuisfront per mobieltje op de hoogte. Zes uur deden over de tocht. De meegebrachte hulpmiddelen – touwen, nooddekens, een EHBO-trommel, jerrycans met water en benzine – hebben ze niet nodig gehad.