zeilers

Just in time

Op de terugweg kom ik wat verkeer tegen. Een quad en een paar lichte enduro's. De bevestiging dat de wegen ook op allroads zijn te doen, blijft uit. Maar als ik vijf kilometer voor het einde een tussenstop maak, zie ik vanuit de verte een stofwolk naderen met een Africa Twin ervoor.

Als hij voorbij is gestoven, ga ik in de achtervolging. Op de heenweg dacht ik al dat ik hard ging, maar dit gaat nog sneller. Maar ook bijna fout. In een bocht moet hij hevig corrigeren om overeind te blijven. Daarna rijdt hij bijna de weg af. Maar hij loopt wel flink op me uit. Bij restaurant Le Marmotte, vlakbij Col de Tende, springt de roekeloze Italiaan van zijn motor en rent naar binnen. Vijf minuten later keert hij duidelijk rustiger terug. 'Just in time!', zegt hij, doelend op zijn bezoek aan het toilet.

Hij heet Roberto en hij komt uit Cuneo, een stad in de buurt. Hij rijdt de route elk jaar een keer, maar meestal minder snel. Vandaag had hij veel oponthoud. Een Landcruiser zat vast op het smalste deel van de weg, boven een ravijn. 'Ze durfden niet meer verder,' vertelt Roberto. 'Centimeter voor centimeter zijn ze er doorheen gekomen. Die auto was breder dan de weg!'
'Is de rest van de route te doen op een Africa Twin', vraag ik.  
'Het is elk jaar weer een beetje anders,' zegt hij. 'Er zit nu een stuk in met grote losse keien. Alsof je over een trap gaat. Daar kun je beter een lichte crossmotor hebben. Sommige stukken gaan heel langzaam op mijn motor, maar het kan wel.'

'Alles kan,' zegt een Italiaanse zeezeiler in crosskostuum schouderophalend. 'Misschien kun je er zelfs met een grasmaaier overheen. Maar is dat ook leuk?' Op lichte Yamaha's gaat hij samen met zijn collega de grenskamroute op. Ze doen het een stuk rustiger dan Roberto.

Op de terugweg rijd ik nog even de opgang naar de Baisse Peyrefique op, waar eerder vandaag mijn maag nog bijna van omkeerde. Een pittig stukje, maar het lukt. Tevreden rijd ik de Col de Tende af.