horror

Schadeformulier

Het venijn zit in de staart. In de 16 km lange Baisse d'Ourne, die terug naar Tende loopt. Na een vlak begin van een kilometer of vijf passeer ik een zijweggetje dat erg steil naar boven gaat. Ik ben blij dat ik er niet op hoef en rijd door. Maar al gauw zie ik aan de graspollen in het wegdek dat er iets niet klopt. Even daarna rijd ik een grasvlakte op, waarin ik geen spoor meer van een weg kan ontdekken...

'Het zal toch niet waar zijn,' zeg ik tegen mezelf. Met lood in mijn banden keer ik terug naar het steile pad. Ik haal diep adem en geef gas. Na honderd meter wacht me een haarspeldbocht die zo krap is dat ik hem niet eens haal. Mijn rechtervoet moet aan de grond, maar glijdt weg over de losse stenen. Nog net houd ik het zaakje overeind. Weer diep ademhalen en over nog lossere stenen naar de volgende bijtende bocht. Bij de derde schrik me rot: de weg houdt op. Er ligt niets meer dan een mini grasveldje waarop ik kan keren. Het uitzicht over het Royadal zou je fantastisch kunnen noemen, maar dat interesseert me nu geen hol. Ik moet terug. Het betekent dat ik op de 18%-helling – want dat is het – over los gesteente naar beneden moet. Mijn schadeformulier kan ik alvast tevoorschijn halen. Voor de situatieschets moet ik nu alleen nog even naar de plek rijden waar ik onderuit zal gaan...