That gasoline smell...
'Slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel!', zeg ik vlak voor vertrek manhaftig tegen mijn maat Jan. Vervolgens hijs ik me in thermo-ondergoed, een shirt, fleece, binnenbroek, binnenjas, gore-tex, verwarmde handschoenen, dikke laarzen, dubbele sokken en een helmmuts. Maar wordt het ook slecht? Voor de laatste keer kijken we naar de voorspelling van de weerman van een commerciële omroep. Hij zegt ongeveer: 'Dames en heren, het wordt zwaar klote. Negen graden, zware storm met windstoten van boven de 100 km/h. En het gaat zeiken, niet normaal meer. In Wales zijn de eerste dorpen al ondergelopen. Ik zou binnenblijven als ik u was. En dan volgt nu een waarschuwing voor de scheepvaart.'
'Yes!', roept Jan met het bekende ellebooggebaar. 'Echt mánnenweer!'
Inderdaad. Wat een vooruitzicht. Er valt weer eens wat te knokken. We maken hoogdravende vergelijkingen met gladiatoren, ridders en frontsoldaten. Nadat we de Apocalypse Now-versie van Wagners Walkürenrit door de luidsprekers hebben laten schallen, starten we de motoren. 'Hmm, I love the smell of gasoline in the evening', hoor ik mezelf zeggen.
'Kan wel zijn', zegt mijn vrouw. 'Maar zet je nog wel de vuilniszakken buiten voor je vertrekt?'
Het strijdros
Mijn strijdros is een geleende Transalp. Niet de motor waarmee je de straatstenen omkeert, maar dat kan me niet boeien. Er gaan hele dagen voorbij dat ik niet aan snelheid en vermogen denk. Veel belangrijker voor een rit als deze is een comfortabele zithouding, een niet al te grote kuip en een fiets die lekker licht en handelbaar is. Aan deze eisen beantwoordt de evergreen onder de allroads ruimschoots. En hij maakt nog een lekker geluidje ook.
