De geest in de grot
Via een lager gelegen pad dalen we af naar een geheimzinnige grot die onder het kasteel doorloopt. Dit is Merlin's Cave, de plek waar de tovenaar Merlijn het kind Arthur zou hebben gevonden. Bij eb en rustig weer kun je de natuurlijke tunnel inlopen, maar nu niet. Tierende vloedgolven hebben de ingang afgesloten. Storm jankt en brult over de rotsen. Maar volgens het volksgeloof hoor je niet het water en de lucht, maar Merlijn zelf. Telkens als de wind hier huishoudt, komt zijn oude geest tot leven. Een beter bewijs voor de revitaliserende kracht die de storm hier heeft, kunnen we niet leveren.
Rondborstige windstoot
We nemen afscheid van de kust en rijden over rechte binnenwegen de avond tegemoet. Jan is bijzonder uitgelaten en haalt op zijn motor capriolen uit die elke rijvaardigheidsgeleerde als 'zeer onverstandig' zou betitelen. Nog vrolijker wordt hij als we een stop maken bij een piepklein tankstationnetje. 'Twee keer zo zuinig als op de heenweg!' jubelt hij.
Bij het afrekenen vraagt de kassajuffrouw bij welke pomp hij heeft getankt.
'Pomp nummer 48!' zegt Jan opgetogen.
De vrouw kijkt hem niet begrijpend aan. 'Maar mijnheer, we hebben maar twee pompen.'
'Oh, doet u mij de goedkoopste dan maar.'
Terwijl de caissière zichtbaar verward een bonnetje produceert, verschijnt op de tv achter haar een rondborstige, blonde weervrouw. In een tekstblok naast de weerstoot staat de verwachting voor morgen: 'Wet and windy'. Het telefoonnummer van een weerlijn staat eronder.
Jan, die in de veronderstelling verkeert dat het een 0906-sexreclame betreft, schatert het uit. 'Wet and windy! Wat een stelletje viespeuken, die Engelsen. Maar zou ik hier even mogen bellen, juffrouw?'
Als ik zie dat de caissière bang begint te worden, grijp ik in.
'Let u maar niet op hem, mevrouw', zeg ik als ik Jan de tankshop uitduw. 'Hij heeft de storm in zijn kop.'
