39º Water drinken bij Guadalupe

Hoe zijn extreem zijn de omstandigheden deze morgen? Redelijk. Even voorbij het bedevaartsoord Guadalupe is het al 39º. Al twee dagen heb ik bijna niets gegeten en het zweet gutst uit al mijn poriën. Gelukkig vind ik een schaduwrijke picknickplaats met een watertappunt. Maar ik ben niet de enige. De ene na de andere streekbewoner komt er zijn jerrycans vullen. Zo ook de familie Cauacho.

‘Heet, hè?’ roept moeder Maria met een stem als een luchtalarm.
‘Ja, enorm warm’, bevestigt haar schoonzoon.
‘Hou je erbuiten,’ zegt moeder. ‘Ík praat met die meneer. Waar komt u vandaan? Holland? Dat is ook toevallig! Mijn dochter heeft een kind van een Hollander!’
Haar gezette dochter knikt.
‘Maar helaas zijn ze uit elkaar gegaan,’ zegt moeder. ‘Nou is ze met hem daar. Bent u getrouwd?’
Ze draait er niet omheen, deze mevrouw. Dat ze me daarna vraagt haar leeftijd te raden, komt niet eens als verrassing.
’58!,’ roept opa.
Ik doe alsof ik niets heb gehoord en geef moeder tien jaar cadeau. ’48!’ probeer ik te zeggen, maar vermoedelijk draai ik de cijfers om. Even is het doodstil. En dan heft moeder haar blik en haar handen ten hemel. De schoonzoon schatert het uit en opa slaat zich op de knieën. Als ik zie hoe moeder haar schoonzoon een klap probeert te verkopen, schiet ook ik in een lachstuip. En dat is nou precies wat je niet moet doen als je aan de dunne bent. Ik zal je de details besparen.