Kortstondige woedeaanvallen

De Rots is erg steil, maar toch kun je bijna bij de top komen, zelfs met de motor. Maar daarvoor moet je wel eerst 12 pond neertellen bij een tolhokje. Als ik dat hoor, vraag ik aan de zeerover achter het loketje of hij misschien een zonnesteek heeft opgelopen. Terstond gaat het raampje dicht. Als ik bij het tweede loketje aanklop, is de prijs twee pond gezakt. Hoewel het kaartje ook toegang verschaft tot een druipsteengrot en een kasteeltje, overweeg ik toch even het tolhokje inclusief inzittenden van de rots te duwen. Dit soort kortstondige woedeaanvallen zijn kenmerkend voor de reiziger die gewend is aan Spaanse prijzen en op Gibraltar ineens heel veel voor heel weinig moet betalen.

Arrogante apen

Na een kilometertje supersteil asfalt bereik ik de beroemde apenkolonie van Gibraltar, een groep staartloze makaken. Ik wil niet stigmatiserend overkomen, maar het zijn enorme tassendieven en ze zijn nog agressief ook. Je vraagt je af waarom ze worden beschermd en niet achter de tralies worden gezet, waar ze thuis horen. Maar dat heeft alles te maken met het bijgeloof van Winston Churchill. Toen de groep makaken in de Tweede Wereldoorlog bijna was uitgestorven, liet hij nieuwe apen aanrukken uit Noord-Afrika. Hij zei erbij dat de Britten... (lees verder)