Het is toeval dat de naam Hardangervidda de woorden 'hard' en 'danger' bevat. Maar als ik met een Aprillia CapoNord de hoogvlakte aan de oostkant oprij, zie ik dat het meer dan terecht is. Vooral nu, begin juni, laat het landschap zijn tanden zien. De stompe lage bergen zijn hun wintervacht aan het afwerpen en op de ontblote plekken komen bruine grassen en mossen, grauwe keien en donker graniet tevoorschijn. De meren zijn nog bevroren en er ligt nog minstens een meter papsneeuw op met onheilspellende barsten. Nergens zie ik water, maar overal hoor ik het kolken. Het is drie graden en een felle toendrawind giert mijn helm in. Nee, dit is niet het soort gebied waar ze de winnaars van de Staatsloterijshow naartoe sturen.

Dit is het landschap dat de rol speelde van ijsplaneet in de Star Wars-film The Empire strikes back. En waar de Noorse ontdekkingsreiziger Roald Amundsen zijn eerste grote tocht maakte en die bijna met de dood moest bekopen. Maar strikt genomen is het noordelijk deel, waar ik me nu bevindt, geen wildernis. Het is even natuurlijk als de haardos van Dick Advocaat.

Oké, het graniet en gneis van de 400 miljoen jaar oude bodemplaat is puur natuur. En de schuivende ijsmassa's en het water die de vormen in het landschap hebben geperst en geschuurd deden dat zonder overheidsvergunning. Maar het woeste water van de grootste bergmeren, rivieren en watervallen van nu? Dat wordt aangestuurd vanuit een regelkamertje in de plaatselijke waterkrachtcentrale Sima. Dat is niet zo erg als het lijkt. De centrale heeft een aantal indrukwekkende stuwmeren, tunnels en wegen opgeleverd. En bijna overal kun je erbij komen. Zelfs het 700 meter lange hol van de leeuw - de Sima centrale zelf - is te bezichtigen.