Raadselachtige weg

Sima heeft nog een weg aangelegd. Deze loopt van het fjordplaatsje Osa naar twee stuwmeren bovenop de hoogvlakte. Hemelsbreed ligt hij niet ver van de centrale, maar op de motor moet ik er 35 km voor omrijden en 2,5 km varen. Maar al was het 300 km zou ik het nog doen. Het naamloze Osa-weggetje is namelijk iets bijzonders. En nauwelijks bekend.

De weg begint bij een slagboom naast Stream Nest. Dat is een soort vogelnest dat uit 3.000 balken en 23.000 klinkers bestaat. Een Japanse kunstenaar maakte het voor de Olympische Winterspelen van Lillehammer van 1994. Luidsprekers in het nest brengen rustieke tubaklanken voort, die de Osa-kloof de eerste paar honderd een eigen soundtrack meegeven.

Naast het kunstwerk staat een gletsjerwaterbedrijfje dat een van de zuiverste waters ter wereld produceert. Isbre, zoals het heet, gaat vooral naar de Verenigde Staten, waar het in restaurants voor tien dollar per liter op de menukaart staat. Ik neem een verkwikkend glaasje en ben helemaal klaar voor de rit naar boven.

De weg moet in een kilometer of vijftien naar een hoogte van 1160 m klimmen. Het is me een raadsel hoe hij dat gaat doen. Maar steeds als ik denk dat hij niet verder kan, vindt hij weer een gaatje waarlangs hij verder kan kronkelen. De weg is zeker zo smal als die naar Kjeåsen. Op veel plaatsen kun je zelfs op de motor geen auto passeren.

Na een paar kilometer haarspeldbochten zit ik al boven de boomgrens en kom ik tussen de kale rotsen terecht. Via een aardedonker en glibberig tunneltje met bocht en potholes, bereik ik de eerste sneeuw. Ik zie twee verlaten sneeuwscooters en keien zo groot als een huis. Een kolkende rivier overstemt het beschaafde motorgeluid van de CapoNord. Wat een landschap! Zo mooi heb ik de Hardangervidda nog niet gezien. En boven me lonkt de belofte van een nog mooier uitzicht.

Maar ver voor ik daar ben, is het al voorbij voor me. Een sneeuwveld blokkeert de weg. Het is een restant van de lawine die hier in het late voorjaar overheen kwam. Wat jammer. Het is alsof je naar een schitterende film kijkt die vlak voor de daverende ontknoping wordt afgebroken. Maar helaas. Voor het vervolg moet ik een andere keer terugkomen. Begin juni staat de natuur niet toe dat je het eind van een van de mooiste weggetjes van Noorwegen haalt.

Sima heeft veel onder controle, maar niet alles.

Tekst en foto's Jan Dirk Onrust