Nadat ik 382 formulieren bij de verhuurder heb ondertekend, waarop ik beloof de Goldwing na een regenbui niet in een wasdroger te stoppen, kan ik gaan. Ik sla een keer linksaf en daarna rechtsaf de Lincoln Boulevard op - misschien beter bekend als Highway 1.
Een kaart zal ik niet nodig hebben, de bewegwijzering leidt je hiervandaan zonder probleem naar het eindpunt in het Redwood Empire bij Leggett, ongeveer 1000 km verderop. Oftewel: ‘Catch a ride to the end of the highway, And we'll meet by the big red tree’, zoals John Fogerty van CCR ooit zong.
Los Angeles vind ik moeilijk te bevatten. Geen stad ter wereld die je zo vaak in films ziet, maar vanuit het motorzadel voelt het onbekend en vreemd aan. Ik zie geen jaloersmakende rijkdom, geen spoortje glamour. Droomfabriek? Meer fabriek dan droom eigenlijk. Het lijkt aan de westkant eerder op één groot bedrijfsterrein met wat huizen ertussen. Ook Venice Beach - geboorteplek van The Doors en de fitnesscultuur en bekend om zijn boulevard vol maffe straatartiesten en hippe winkeltjes - voelt leeg en sfeerloos aan. Maar dat heeft veel te maken met een kille zeedamp die over de kuststrook hangt.
Eigenlijk heb ik al besloten dat ik het helemaal niks vind, maar dan komt er bij een stoplicht een Chrysler cabrio naast me, met achter het stuur een mooie zwarte meid met cowboyhoed. Ze kijkt naar mijn off-the-road broek met ingezette stukken en zegt: ‘Wow, scratchy…’
Ik antwoord met een standaardcompliment: ‘Nice hat.’ Ze lacht. Ik geloof toch dat ik me hier wel thuis ga voelen.
Highway 1 staat in de top tien van ‘All-American Roads’ en heeft onder motorrijders een reputatie door zijn bochtige karakter. ‘Alleen geschikt voor ervaren rijders,’ overdrijven de reisgidsen. Maar het eerste stuk door LA en voorsteden als Santa Monica loopt voornamelijk recht. Geeft niet, want dan kan je een beetje kijken naar de villa’s en bungalows die hier tegen de bergen of aan het strand zijn gebouwd. Wat ik zie is niet overdreven poenerig en tamelijk uniform, redelijk bescheiden zelfs.
Eerder dan verwacht rijd ik het stedelijke gebied uit en slingert de Pacific Coast Highway - zoals de 1 hier heet - open en bloot langs de oceaan. Het is het begin van Malibu, oftewel '27 miles of scenic beauty’, zoals de bumperstickers zeggen.