Malibu (12.000 inw.) is de plaats van de rich and famous en die wonen allemaal aan de lange smalle strip van enkele honderden meters breed aan de kust. Het stadje staat bekend om zijn surfstranden en de honderden films en series die hier zijn opgenomen. En toch proef ik maar een fractie van de sfeer of chique van bijvoorbeeld St. Tropez of Cannes. Dat komt bijvoorbeeld omdat Amerikanen niet lopen en dat je hier dus nauwelijks slenterboulevards of leuke pleintjes hebt.

Voorbij Santa Barbara, een dikke honderd kilometer verder, verlaat ik de kust van Southern California en kom ik uit de greep van Los Angeles, uit de sfeer van projectontwikkelaars in Mercedessen, van afgeschermde zwembaden en privetennisbanen. Amper een kilometer na de kust, raak ik de mist tijdelijk kwijt en wordt het zonnig, warm en aangenaam rustig.

Een stuk noordelijker, in Cambria, begint een kalm en gemoedelijk Californië. Een hoofdstraat met nostalgisch houten winkeltjes en wandelende (!) toeristen. Mijn reisgids noemt het 'een vulgaire opeenhoping van de goedkoopste soort', maar het is het eerste plaatsje dat ik wel aardig vind om te zien.

Nog amper ben ik afgestapt of voorbijgangers spreken me aan alsof ik op de hoek woon. ‘Een mooie dag voor een ritje! Waar ga je naartoe vandaag?’ vraagt een ouder echtpaar.

Dit soort gesprekjes voer je de hele dag door als je door de VS reist. Het zal wel oppervlakkig zijn, maar leuk en vriendelijk is het wel. Je voelt hierdoor nooit echt een vreemdeling in de States. ‘Rijd je wel voorzichtig op Highway 1, met al die bochten?’ Ja, ma, zal ik doen.