Enkele kilometers voorbij het ijzige tochtgat, breekt de zon door en wordt het aangenaam warm. Hwy 1 splitst zich van de snelweg af en wordt een kleine weg die over een bergpasje de kust bereikt. Shoreline Highway heet ie nu. En daarmee begint een van de allermooiste delen van de West Coast. Een dromerig achterland met zee-inhammen en boerendorpjes, en een wilde, maar weelderig groene kust. Denk aan de beelden uit The Birds van Hitchcock, waar je de hoofdpersoon in haar witte sportwagentje langs houtenhuizendorpjes hier langs de oceaan ziet rijden.

Na Stinson Beach ga ik een smalle vallei in die overgaat in een langgerekte baai. Hier rijd ik exact over de San Andreas Breuklijn, die deze barst in het landschap heeft veroorzaakt. Iets verder, bij Bodega Bay, kom ik de breuk nog eens zichtbaar tegen. Nog twee keer daarna ga ik er overheen: met deze kmz-file zie je op Google Earth precies hoe de lijn loopt.

De Shoreline Highway heeft vrij goed asfalt en is redelijk bochtig. Maar het echte rijspektakel begint als de weg 30 km voor het einde de kust verlaat. Daar kondigt een bord met de tekst 'Pas op! 22 mile kronkelweg' de knetterende toegift aan. Ik kom er vlak na zonsondergang op, maar door de torenhoge redwood pines zit ik al bijna in het duister. Fel oplichtende reflectors in het midden van de asfalt wijzen me de weg door de fabelachtige serpentine.