Onderweg

It's a long way to Tipperary,
It's a long way to go.
It's a long way to Tipperary
To the sweetest girl I know!

'It's a long way to Tipperary' was de grote hit in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Niet alleen de Engelsen en Amerikanen, maar zelfs Duitse soldaten zongen het. Meestal in het besef dat ze niet meer thuis zouden komen, laat staan Tipperary bereiken. En nu zien we in Zuid-West Ierland opeens de plaatsnaam op de borden staan. Nooit geweten dat het plaatsje hier ligt. Maar is het echt zo ver? Niet voor ons. We hebben amper 550 km gereden. Ongeveer dezelfde afstand hebben we met veerboten afgelegd.

Ierland scoort hoog in de ongevalstatistieken en dat zal nog wel even zo blijven. Een paar dagen geleden zijn de Ieren overgestapt naar het metrische stelsel, wat betekent dat ze de maximumsnelheid bijna overal hebben verhoogd. Op de weg naar Dingle, onze eerste bestemming, hebben ze 60 mph in 100 km/h veranderd. Maar om te zeggen dat de automobilisten er nu vrolijk op los blazen, nee. De meesten rijden voorzichtig en niet zonder reden. De wegen hebben nauwelijks in- en uitvoegstroken en aanwonenden rijden zo vanuit hun tuintje de weg op. Als je even niet consequent de vrije ruimte op zoekt, moet je soms diep in de remmen en maar hopen dat degene achter je dat ook doet.