Communistisch

Oké, prachtig allemaal, maar het kost handenvol tijd. Daarom brengen we nu even wat schot in de zaak. Eerst knarren we achter de dijk langs naar Hoorn (leuk) en daarna nemen we de Westfriese Omringdijk. Hier zit je op de mooiste dijk van het hele IJsselmeer, want je rijdt er bovenop in plaats van dat je er tegenaan kijkt. Onvergelijkbaar mooi om op een zonnige dag de honderden zeilbootjes te zien varen vanuit je zadel.

We passeren Enkhuizen (schitterend) en Medemblik (wel aardig) en dan opeens houdt het leven op. Welkom in de Wieringermeer, de eerste van de volledig zielloze Zuiderzeewerken. Kaarsrechte wegen, identieke boerderijen, dooie dorpen. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat Nederland in de vorige eeuw gebukt is gegaan onder een communistisch regime. Het laatste deel van de Wieringermeer willen ze weer onder water laten lopen. We hadden het zelf niet beter kunnen verzinnen.

De Afsluitdijk

Na de helaas nog niet verdwenen Wieringermeer, komt de Afsluitdijk, die geen dijk is, maar een dam. De reden voor de aanleg was dat de onstuimige Zuiderzee een constante bedreiging vormde voor de steden en dorpen. Al in de zeventiende eeuw werden de eerste plannen voor indamming geopperd. Maar pas na een rampzalige stormvloed in 1916, durfde de politiek het aan. De dam kwam gereed in 1932 en alles veranderde. Zout water werd zoet. Het getijdenverschil viel weg. De Friezen meenden eindelijk in contact met Holland te staan. En de inpoldering kon beginnen.

De Afsluitdijk heeft een lengte van 30 km, maar had iets korter kunnen zijn. Er zitten namelijk twee knikjes in. Meetfoutje van de bouwers? Nee, de natuurkundige Hendrik Lorentz berekende dat de getijdenstromingen te ingrijpend zouden wijzigen zonder knikjes. Als beloning voor zijn vondst werd een sluizencomplex naar hem vernoemd.