Noorse boetes

De bergen van Moskenesøya, die tot boven de 1000 meter komen, zijn tegelijkertijd piepjong en stokoud. Pas tienduizend jaar geleden verschenen ze aan de horizon, maar het gesteente hoort tot het oudste ter wereld: 3,5 miljard jaar. Op de andere eilanden zijn de bergen veel jonger en dus spitser. Maar wat ze gemeen hebben is dat al het leven zich aan de voet afspeelt en dat daar ook alle wegen liggen.

Dat betekent dat er geen bergpassen zijn en dat de wegen minder kronkelen dan je zou hopen. Er staat tegenover dat je veel prachtige panorama's van hoge bergen en de zee ziet. En dat je hier lekker opschiet. Maar hardrijden kun je hier maar beter vergeten. Wij deden dat eventjes niet en kregen een bekeuring van 450 euro voor amper 20 km/h te hard rijden. 'Dat is nog niets', zegt een meisje van het plaatselijke VVV later. 'Mijn vriend reed 80 waar je 50 moest rijden en raakte zes maanden zijn rijbewijs kwijt. Ze zijn keihard en onvergeeflijk.'

Het paradijs vertoont hiermee zijn eerste scheur. De tweede ontstaat als we bij een tankstation een pakje Noorse shag kopen. '135 kroon? Hahaha! Die is goed, zeg!' schatert mijn maat Jan bij het afrekenen. 'Maar nou even serieus. Wat kost het?' Maar het is geen grap. Een pakje zeer matige shag kost hier echt 17 euro. Jan betaalt, maar zou net zo lief het hele tankstation tot aan de grond afbranden. De pomhouder toont begrip. 'De overheid is knettergek. Als je hier flink rookt, moet je geld hebben. En dus wordt het nu een statussymbool. Het aantal rokers neemt alleen maar toe.'