Lista Fyr: lichtkastelen

Waar? 60 km ten westen van Lindesnes Fyr, Vest-Agder.

Ik ga naar naar Lista Fyr, want de dag is nog lang niet om en daar kun je wel slapen. Na een bochtrijke rit langs lage bergjes en rotspartijen, zie ik Noorwegen de laatste vijftien kilometer van een onbekende kant: een tamelijk vlakke landbouwstreek met duinen en strand.

De kust oogt veel lieflijker dan elders in Noorwegen, maar dat is schijn. Juist hier liepen talloze schepen vast. Daarom werd in 1836 een granieten vuurtoren van maar liefst 34 meter hoog neergezet. Veel hielp dat niet, omdat de scheepvaart moeite had de verschillende vuurbakens uit elkaar te houden. Op een steenworp afstand van elkaar werden er daarom nog twee lichtkastelen neergezet. Nieuwe seintechnieken maakten twee van de drie in 1876 overbodig. De toren uit 1853 bleef als enige over.

Voor ruim 100 euro huur ik hier voor een nacht een huis met alles erop en eraan. Dat lijkt pittig, maar als je hier met een klein groepje slaapt, is het een koopje. Omdat ik zo’n sympathiek voorkomen heb, krijg ik het bedden- en badgoed er gratis bij. Hij geeft me zelfs de sleutel van de vuurtoren. (‘Mag je wel in hoor, maar niet aan de andere gasten laten merken,’zegt  hij samenzweerderig.)

Als het donker is, waag ik een poging. De zware deur gaat piepend open en naast een klein lampje zie ik twee schakelaars. Een ervan moet van het traphuis zijn, maar welke? Als er niets lijkt te gebeuren, loop ik snel naar buiten. Heb ik het vuurtorenlicht misschien uitgezet? Hm. Nee. Ik heb slechts het licht in het bovenste deel van de vuurtorentraphuis ontstoken. Als ik zie hoe hoog en smal de trap is, zie ik af van een beklimming. Ik ben er veel te zwaar voor. Het voornemen flink af te vallen, krijgt steeds meer gestalte.

Terug in mijn huis heb ik geen last van het vuurtorengeflits. Wel van de warmte. De wekenlang aanhoudende hitte heeft de woning in een broeikas veranderd. Kennelijk komen er weinig mensen op af. Afgezien van de hitte, is dat tamelijk onbegrijpelijk.