Als de zon onder gaat, waag ik me weer buiten. Het is volledig windstil en de zee ligt er zo rimpelloos bij dat het water bevroren lijkt. In korte tijd kleurt de horizon van oranje naar rood, roze, paars en donkerblauw. Op de voorgrond geeft het witte houten vuurtorentje zijn eerste lichtsignalen. Een beeld zo helder en zuiver dat het ongefilteerd en rechtstreeks de ziel bereikt. Schoonheid is iets dat je vaak pas in je herinnering ervaart, maar ik voel het nu.

Ik wil mijn lief bellen om te vertellen dat ik hier met haar zou willen wonen, maar zie dat mijn mobieltje hier geen ontvangst heeft. En dan dringt echt tot me door hoe godallejezus verlaten het hier is. De eerste bewoner zit hier twee kilometer vandaan. Niet eens zo gek ver. En toch kan ik me niet herinneren dat mijn slaapplaats ooit zo ver uit de buurt van een ander mens heeft gestaan.

Ik probeer te bedenken wat ik met zoveel vrijheid kan doen. Naakt rondlopen en een Tarzankreet uitstoten lijkt me een goed idee. Als mijn kreet na tien seconden wordt beantwoord door verschillende Tarzans op een veerbootje dat ik niet zag, verander ik van gedachten. Dan maar languit op een houten buitenbankje liggen en turen naar de zee.

Tegen twee uur in de nacht schrik ik wakker van een hels kabaal. Golven die op de rotsen te pletter slaan, afkomstig van een coaster die op een kilometer afstand voorbij voer. Dichterbij zal de buitenwereld niet meer komen deze nacht.

Als je ooit nog eens een boek zou willen schrijven, is Ryvarden de plek. Bijna niets leidt je af en het is nog betaalbaar ook, als je tenminste schrijvert of artist bent, want dan kun je hier buiten het seizoen voor een prikkie verblijven. Normale stervelingen betalen in het zomerseizoen ruim 200 euro per nacht voor de woning.