Volledig ontspannen

Vandaag doe ik de laatste etappe, een stuk van ruim 70 km vrijwel geheel langs de rivier Nordre Osa. Weer een echt mooie weg - van bewoonde boswegen (400 m) naar een wilde hoogte (900 m) - waar door het vele gekronkel geen einde aan lijkt te komen.

Maar als ik dan toch het asfalt bereik en de herrie van de banden definitief voorbij is, voel ik me volledig ontspannen en zorgeloos. Prachtige route, heerlijk gereden. Hoewel ik maar weinig ervaring heb op het onverharde, viel het rijden me mee.

De wegen zijn hier lang niet zo bijtend en rotsachtig als de onverharde paden in de Alpen. Dat komt omdat ze deel uit maken van het gewone wegennet, aanwonenden hebben en daardoor goed worden onderhouden. Toch is het een beginner een stuk spannender om te rijden dan asfalt. Gelukkig maar.

Werner, de Noor die de route samenstelde, heeft zijn fles single malt dik verdiend, bedenk ik. En dan realiseer ik me ineens dat het zaterdag is en dat het kantoor van Rijkswaterstaat in Lillehammer natuurlijk gesloten is. Dom dom dom. Nu zal ik die fles zelf moeten opdrinken met een paar buren die ik op een motorcamping ontmoet. Wat een blunder. Maar ik kom er vast wel overheen.

Tekst en foto's Jan Dirk Onrust