Bocages
Het eerste deel van de route leidt naar Ste Mère-Église, dat enkele uren voor de landing op de stranden al door parachutisten werd besprongen. Maar ik duik hier even wat zijweggetjes in die langs de beroemde bocages (percelen met dichte heggen en wallen) lopen. Dat is heerlijk slingeren, maar ik heb totaal geen zicht op kruisend of tegemoetkomend verkeer. In een scherpe bocht knal ik dan ook bijna op een Duitse camper. Kun je nagaan hoe gevaarlijk het is als Duitsers hun tank mee van huis nemen. Dat was hier in 1944 dan ook een van de grote problemen. Het lieflijke coulissenlandschap bood eindeloos veel dekkingsmogelijkheden, waardoor de invasie keer op keer vastliep.
Kinnesinne
In Ste Mère-Église vind ik bij het gemeentehuis Mijlpaal 0, het tweede beginpunt van La Voie de la Liberté. Kinnesinne natuurlijk, dat twee gemeenten het beginpunt opeisen. Maar oké, Ste Mère-Église heeft een reden aanspraak te maken. Twee uur voor de invasie op Utah Beach konden de Amerikanen hier al de stars & stripes hijsen. Daarmee was Ste Mère-Église het eerst bevrijdde stadje van operatie Overlord. Talloze Amerikaanse vlaggen, vele monumenten en souvenirwinkeltjes herinneren daar nu aan. En aan de kerk hangt nog altijd een parachutist. Daartegenover ligt een gigantische betonnen parachute: dat is het Airborne Museum. Hier kun je onder meer de WACO zien, een zweefvliegtuig waarmee de parachutisten geluidloos achter de linies konden worden gedropt.
De meest gevreesde en gehate tegenstander
De Duitsers waren volkomen verrast door de invasie. De geallieerden hadden in hun voorbereiding dan ook de schijn gewekt dat niet Normandië maar het noordelijke Pas de Calais zou worden aangevallen. Dat deden ze zo goed dat de Duitsers zelfs nog weken na de 6de juni dachten dat de aanval op Normandië een afleidingsmanoeuvre was. Medebedenker van het plan was Patton, die Amerikaanse generaal die in Noord-Afrika en Sicilië al vernietigend had uitgehaald. Dat maakte hem toen al tot de meest gehate en gevreesde tegenstander van het Duitse opperbevel.
Oprukken!
Ik stap weer op de nazaat van de Liberator en plof zuidwaarts via Carentan naar St. Lo. Het is maar een half uurtje rijden, maar het kostte de geallieerden bijna anderhalve maand. Want verrast of niet, de Duitsers waren veel sterker dan verwacht. Slechts een vijfde van de beoogde terreinwinst was behaald en de zaak zat overal vast. Aanvallen was veranderd in ingraven en hergroeperen. Het werd tijd voor iets anders: tijd voor oorlogvoeren à la Patton.
In zijn beroemd geworden toespraak, aan de vooravond van de invasie, legde Patton al uit wat zijn tactiek was: 'Ik wil niemand horen over het vasthouden van posities. We gaan godverdomme helemaal niets vasthouden. Behalve de ballen van de vijand. Die rukken we eraf en daarna schoppen we onophoudelijk de stront uit ze.'