Een dwaas plan

Van kust naar kust zijn de Pyreneeën 400 km breed. Maar over de weg is het volgens mijn routeplanner ruim 1000 km. Er staat me dus een grote, lange serpentine te wachten. Toch is het routeplan heel simpel: zo dicht mogelijk tegen de Franse grens aan blijven rijden. Zo kom je over de hoogste passen en langs de mooiste natuurreservaten.

De Amerikanen starten hun motoren en beginnen aan een lange afdaling. De gieren blijven bij mij. Toch vat ik het dwaze plan op om de Amerikanen in te halen. Ik geef ze een minuut voorsprong en duik over een nieuwe weg naar beneden. De ingenieurs van de Spaanse Rijkswaterstaat moeten motorrijders zijn, dat kan niet anders. Op plaatsen waar ze ogenschijnlijk makkelijk elk avontuur uit de weg hadden kunnen strijken, liggen prachtige bochten, vaak met een lichte komvorm. En bijna altijd is het wegverloop voorspelbaar.

Ik kan er dus flink de sokken in zetten. Maar Stan & Ollie en hun maten zijn in geen velden of wegen te bekennen. Veel te hard rijd ik het dorpje Sant Pau in. Dat vindt de Guardia Civil ook. Met een nijdig gebaar geeft een van de agenten aan dat ik rustig moet rijden. Verder doen ze niets. Ze hebben hun handen namelijk vol aan de vier Amerikanen. Arme jongens. Zelfs hier vangen ze de klappen voor West-Europeanen op.

Kuddes wilde motorrijders

Met het weer heb ik mazzel. Zes weken lang heeft het hier gegoten. Nu brandt er een felle zon. De flora ejaculeert uitbundig stuifmeel, de vallei is knalknetterend groen en boven de rivier tintelt een dunne nevel als boven een glas Freixenet - de Catalaanse champagne die hier vandaan komt. De Pyreneeën maken begin juni een verpletterend frisse indruk.

De schitterende N-152 brengt me tot een hoogte van ruim 1800 meter, waar ik langs leuke dorpjes als Planoles en Toses kom. 's Winters zoeven de skieërs en snowboarders hier van de hellingen. 's Zomers is dit het domein van kuddes wilde paarden en wilde motorrijders. Al snel beland ik in zo'n groepje. Eventjes probeer ik het bij te benen, maar als ik merk dat deze Spaanse jongens doorhalen tot boven de 150 km/h, hou ik het voor gezien. De gieren daarentegen houden de groep met verhoogde belangstelling in de gaten.