Koortsachtig naar beneden
Na het hoogste punt heb ik N-152 vrijwel voor mezelf. De fabelachtige serpentine die tot aan Puigcerda voor me ligt, verleidt me nu toch om het gas flink open te draaien. Maar voluit gaan lukt nog niet. Ik maak foutjes, denk teveel na over wanneer ik moet remmen en sturen.
De weg krijgt echter snel zo'n mooi zwierig verloop, dat ik de slag te pakken krijg. Ik gas meer gas en durf te hangen in de bochten. Mijn hartslag gaat omhoog. Ik voel me zo scherp als een mes en zo hard als stainless steel. Als ik nu tegen een rots aankwak, zal hem splijten. Ja, de adrenaline laat me vliegen. Yihaaa! Kilometers lang daver ik koortsachtig naar beneden. En dan, na een stuk of tachtig bochten wordt de weg rechter en is het voorbij. Rustig tuf ik door naar La Seu d'Urgell. Ik ben geheel bevredigd en ik wil alleen nog maar kaarsrechte wegen. En een peuk.
Als je de hele dag langs groene bergweiden, dennenbomen en frisse beekjes hebt gereden, zou je bijna vergeten dat je in Spanje zit. Maar La Seu d'Urgell frist 's avonds mijn geheugen op. Dit stadje, waar in 1992 het wildwaterkanoën van de Olympische Spelen werd afgewerkt, bruist van het Spaanse leven. De restaurants, tapasbars en de wirwar van straatjes zijn tot middernacht druk bevolkt. Een kermis en middeleeuwse straatmuzikanten zorgen voor extra vertier. En niet alleen voor 18-jarigen, zoals in Nederland, maar voor de hele familie.
In La Seu zetelt een heuse, eh, wereldleider: de bisschop van Urgell. Samen met de Franse president mag hij zich het officiële staatshoofd van Andorra noemen, dat enkele kilometers ten noorden van het stadje ligt. Dit geeft al enigszins aan dat Andorra een rariteit is. Dus daar moet je echt even naartoe. Al is het alleen maar vanwege de goedkope benzine (scheelt al gauw een cent met Spanje) en het ruime hotelaanbod. (Meer over Andorra in de kantlijn van pagina 2 en 3).
De hoogste pas
Even ten zuiden van La Seu d'Urgell pak ik de N-260 naar Sort. En dat is weer 44 km opschieten & genieten. De bergweg stijgt naar ruim 1600 meter om 900 meter lager in het watersportdorpje uit te komen. Kano's en rubberboten vol gillende schoolmeisjes vormen hier het hoofdvermaak. Als je bij Sort naar het zuiden gaat, rijd je over een fabelachtige weg naar Lleida. Menig auto- en motorfabrikant heeft hier zijn nieuwe model geïntroduceerd. Maar ik ga naar het noorden, waar de hoogste Pyreneeënpas ligt. En die is zo mogelijk mooier.
