Pijnloos in Santillana del Mar

Bij Santillana del Mar heb ik al een derde van de pelgrimstocht afgelegd. Maar om nou te zeggen dat ik veel wijzer ben geworden, nee. De prikkel tot nadenken ontbreekt, want het zit me te weinig tegen. Ik heb me vermaakt in het chique centrum van San Sebastian. Ben naar Zarautz - ooit de duurste badplaats van Spanje - gereden over een heerlijk slingerende zeeweg. Heb het Guggenheim van Bilbao gezien. En nu, aan het eind van de dag, ben ik in een na-middeleeuwse dorpje met kasseienstraatjes aangekomen: Santillana del Mar. Mijn mandje staat vanavond in een zeventiende-eeuwse parador met harnassen op de gang. En zojuist heb ik een orujo (Noord-Spaanse grappa) naar binnen gekegeld, die helemaal goed valt.

bordToch was niet alles even aangenaam vandaag. Ik kwam veel meer industriele naargeestigheid tegen dan ik had verwacht, vooral rond Bilboa en Santander. Door de zeedamp heb ik geen berg gezien. En de mensen die ik tegenkwam, vond ik stug en teneergeslagen. Het zullen best grote levenskunstenaars zijn, de Spanjaarden, maar ik heb ze nog niet gezien.

Maar ach, wat kan het me schelen. In de parador ouwehoer ik wat met Engelse Harley-rijders en maak ik kennis met twee middelbare Amerikaanse dames met jonge gezichten. De laatsten blijken ook op weg te zijn naar Santiago. In een gehuurde BMW 7-serie rijden ze van de ene viersterrenparador naar de andere. Pijn lijden, dat is iets wat je bij de plastisch chirurg doet, vinden ze, maar niet op je vakantie. En je eigen diepste innerlijke zelf ontdekken? 'Ik heb een fortuin uitgegeven om dat te voorkomen!'
Dit gaat nog een gezellige avond worden.

< 2/9 >