Camino del Norte - Picos de Europa

Zoeken naar Het Licht in de Picos de Europa

San Vicente de la Barquera is een monumentaal plaatsje met een mooi, breed strand. Maar het heeft een groot nadeel. De zee ontbreekt. En dat geldt voor de hele kust van de provincie Asturias. Althans, vandaag. Een dichte zeedamp beperkt mijn zicht tot een meter of honderd. Vanaf de weg zie ik geen water, geen bergen, helemaal niets. Maar op ansichtenkaarten zijn de mooiste plaatjes van San Vicente te bewonderen: een azuurblauwe zee op de voorgrond, besneeuwde bergtoppen erachter.

San Vicente Omdat mist meestal laag hangt, besluit ik naar de bergen te rijden. Al na enkele kilometers klim ik onder een stralende zon naar de Picos de Europa. En eigenlijk wijk ik niet eens echt af van de pelgrimsroute, want de wegen door de Picos werden vaak gebruikt om van de Franse naar de Noordelijke Route over te stappen.

De Picos, met toppen tot 2648 m, vormen het hoogste deel van het Cantabrisch bergmassief. Een merkwaardig gebergte vind ik het. Onbegrijpelijk snel rijd ik van koele Ardennen naar broeierige Zwitserse alpenweiden. Daarna ga ik door Provençaalse gorges, kom ik Pyreneeëndorpjes op een Hollands groene hoogvlakte uit om via betoverende Noorse stuwmeren in een dor cowboylandschap van rood lavagesteente te belanden. Dit is geen gebergte meer, maar een verzamel-CD van mooiste landschappen: the Best of the Lord.

< 3/9 >

3.Welke route moet je nemen?

Naar Rome leiden vele wegen, maar naar Santiago ook een stuk of vier. De twee bekendste gaan over de Pyreneeën. De Franse Route die door het binnenland via Burgos en León loopt, en de Noordelijke Route die grotendeels de kust volgt.

De enige echte is voor de meeste pelgrims de Franse Route. Maar dat komt vooral omdat de Noordelijke Route - de Camino del Norte - voor de gemiddelde sandaal met geitenwollensok veel te ruig is. Onophoudelijk moet je klimmen en dalen over slingerwegen die langs rotsen, kliffen, inhammen en rivieren lopen en die niet zelden in een dichte mist zijn gehuld. Als motorrijder kies je daarom natuurlijk voor de Noordelijke route, die ook nog eens een uitstapje maakt naar de fantastische bergen van de Picos de Europa.

Mocht je in Santiago een eigenwijze heilige boon spreken die beweert dat de noordelijke variant niet de echte route is, overbluf hem dan met een nog vromer hoofd dat dit juist de Enige Echte is. De eerste pelgrims namen deze route halverwege de tiende eeuw om uit handen van de moslims te blijven, die het binnenland bezet hielden. Pas toen die waren verjaagd kwam de Franse Route in zwang.