Maar tegen elven trapt hij opeens op de rem. ‘Daar!’ roept hij. Ik zie niks, behalve bomen en struiken. ‘Goed kijken!’ Hij rijdt een stukje achteruit en dan zet een van de struiken het op een lopen. Verdomd. Eventjes denk ik nog aan twee kerels in een paardenpak, maar nee, daarvoor loopt het beest veel te sierlijk. Het is een echte eland. Dat kost me een fles wijn.

Na een flinke ruk aan het koord, verscheurt de motorzaag van Jan de ochtendrust. Amper twee minuten later heb ik een stuk of vijftien boompjes omgekapt. De schuur is nu helemaal zichtbaar. De sleutel hebben we zojuist bij de overbuurvrouw gevonden. Volgens haar is het hokje in geen twintig jaar betreden.

Als ik de zware deur open, komt de geur van oude tijdschriften me tegemoet. De muren blijken te zijn behangen met Zweedse weekbladen uit de jaren vijftig - Hemmets Journal. Mild prikkelende plaatjes uit het pre-prammo tijdperk. De jonge Liz Taylor en Zweedse schoonheden met lange benen en ontblote bovenarmen. Er staat ook nog een roestige sneeuwploeg. Tel er de muffe lucht, de geringe afmetingen (drie bij vijf) en het halfduister bij op en het is duidelijk dat ik de eigenaar van een volwaardig motorhonk ben geworden.