Van de foto herken ik het gele huis van de overburen en de twee bomen die elkaar boven de weg omarmen. Ik stop, want hier moet het zijn. Twee buren zwaaien de stilstaande vreemdeling toe vanaf hun patio. Uit het water stijgt het opgewonden gekwetter van zwemmende kinderen op. En tussen de gladgemaaide gezonnetjes ligt een soort oerwoud.

Ja, Onrust Estate blijkt een volledig door bomen overwoekerd stuk land te zijn. Het is zo dichtgegroeid dat ik niet verder dan een meter of tien kan kijken. Maar dat is net ver genoeg om een schuurtje te ontdekken. Een schuurtje? Dat stond niet op de beschrijving van de makelaar. Ik worstel mezelf door de struiken en voel aan de deur. Op slot. Da's jammer, maar toch voel ik opwinding. Het lijkt er verdorie op dat me een Booswichtenhonk in de schoot is geworpen.

Ik ga op zoek naar een sleutel en vraag me intussen af of ik hier zou kunnen aarden. Als ik aanklop bij het dichtstbijzijnde huis en een blond rondborstig type in een zomerhemdje opendoet, denk ik dat dat zomaar zou kunnen lukken. Ik stel me voor als de nieuwe buurman die een kopje suiker komt halen. Achter haar verschijnt een rossige reus met baard. ‘Ben je de nieuwe buurman? De eigenaar van de grond? Welkom in Skillingsfors! We gaan eten. Eet je mee?’
Nou ja, oké, ook goed.