Het hoogste punt van de omgeving vind ik na enkele kilometers lekker slingeren: een bergje van ruim 300 meter. Voor dit gebied is dat hoog genoeg om er om skihellinkje met stoeltjeslift van te maken. Na de helling wordt het landschap wat vlakker, weidser, en de wegen rechter.

Twintig kilometer verder bereik ik de hoofdplaats van de streek: Eda/Charlottenberg. Hier komt wél veel toerisme op af en wel om de vier redenen: snoep, drank, tabak en porno.

Oftewel: alles wat in Noorwegen veel duurder is. Speciaal voor de zielige Noren zijn er aan de grensweg shopping malls en grote supermarkten neergezet. Verstopt bij zijweggetjes voorzien speciaalzaken in lectuur en DVD’s met naakte meisjes. Tenminste, zo is mij verteld.

Om er zeker van te zijn dat ik geen grote attracties over het hoofd zie, rijd ik naar het toeristenbureau op de grens. Hier wacht me een half uurtje ginnegappen met een opgewekte blonde Zweedse mejuffrouw. Ze noemt een aantal kleine attracties in de buurt - een fort, een paar monumenten - en ze bezingt de mooie natuur en de vele bijbehorende activiteiten. En al die tijd denk ik eigenlijk vooral: 'Wat een prachtige blauwe ogen.'
Als ik dit aan mijn vriendin vertel, wil ze hier vast nooit naartoe. Zelf word ik echter steeds zekerder van mijn zaak.