Op de weg terug bezoek ik de zaagfabriek van Per Andersson - met een man of zestig de grootste werkgever in de omgeving van Skillingsfors.
‘Heb je een baantje voor me, Per?’ vraag ik aan de directeur, het enige personeelslid dat in korte broek rondloopt.
‘Nou even niet,’ zegt Per. ‘Maar wat is je ervaring?’
Ik leg uit dat ik al jaren in de houtindustrie werk en mij heb toegelegd op het volschrijven van dode houtplakjes.
‘Hm,’ zegt Per. ‘Ik heb meer aan iemand die een bulldozer kan besturen.’
En wat schuift dat dan? Per denkt na. ‘Rond de 25 euro per uur.’ Dat is 4000 per maand, reken ik uit. Ik voel de band met Nederland steeds dunner worden. 

In buurtsuper koop ik een survivalpakket van hotdogs, hamburgers en gehaktballen. Dat ga ik vanavond eens op een zelfgestookt vuurtje gooien. Tenminste, dat was het plan. Maar ‘thuis’ kom ik de andere buren tegen. Eva en Magne, Noorse vijftigers. Een halve minuut later heb ik een uitnodiging voor een barbecueavondje op zak.

Ook buurman Jan en zijn vrouw zijn uitgenodigd. (Een andere Jan; iedereen het hier Jan, behalve Magne, die heet eigenlijk Lars.) Eva heeft de barbecue vorstelijk opgetuigd. Magne doet me zo mogelijk een nog groter plezier. Hij blijkt timmerman te zijn en kan een compleet huis neerzetten.
‘Als ik tenminste ooit die duizenden bomen weg krijg,’ werp ik op.
‘Oh, dat is binnen een dag gebeurd, daar zijn machines voor’, zegt Magne. ‘Grond egaliseren kost een dag extra. En dan kun je bouwen. Biertje?’

Hoe komt het dat die grond zo belachelijk goedkoop was, wil ik weten. ‘Goedkoop?!’ zegt Eva, die een tikkeltje venijnig is.‘Je bent getild! Dat mens aan de overkant heeft maar wat gevraagd. En nog gekregen ook! Maar goed, de slijter zal er blij mee zijn.’  
'Oei, dus ik zit de markt te verpesten?'  
‘Nee,’ sust Jan. ‘De prijs was redelijk. Maar vroeger kostte grond hier helemaal niets.’
Ik krijg het idee dat ik mijn buren heb overboden.